GLIMT……….
en blogg om tur, naTUR, store og små opplevelser

17. januar 2016

Dekktrekking i Åmdalen (Ørsta)

Therese er over middels ivrig etter å fare på tur. Og over middels ivrig etter å halde seg i form. Og der har ho eit triks ho deler villig vekk: nemleg å trekke dekk. Du veit- slik som Børge Ousland og Tjukken & Lillemor held på med når dei ligg i trening for å krysse Grønland. Effektivt, men tungt både fysisk og mentalt (Altså- trekke dekk? Seriøst??) Eg har lenge unngått å havne i ein slik situasjon (trekke dekk altså)- eg bur tross alt i by der slikt ikkje er vanleg tidsfordriv, og har komme meg unna med å bære sekk med vekt i staden. Ikkje at det er så vanleg å drasse rundt på ein 85 l sekk heller, men sekk er liksom eit meir vanleg syn enn dekk i byen uansett.

Anyway- Therese har funne ut at det er kjekkare å være litt sosial når ein først er ute og luftar dekket sitt og inviterte nokre venner til felles innsats i Åmdalen. Eg skulle få låne både dekk og sele og kven kan seie nei til eit slikt tilbod? 25 km løype og stigning på 500 m. Akkurat ja.... Etter ein lengre diskusjon med meg sjølv konkluderte eg med at eg kanskje kunne klare halve runden, som løypa gav rom for. Under sterk tvil. Så då satt eg der då. På ferga. Grytidleg ein søndags morgon, og tenkte at....nei eg trur eg held det for meg sjølv..., medan vanlege folk satt heime og åt frukost.

Dei første 4 km gjekk greitt. Eg pusta dei andre i nakken. Så vart det meir stigning og dermed vart forskjel i kondis meir påtakeleg. Etter to tredjedeler var hjernefunksjonen min sterkt redusert. Eg klarte berre å fokusere på å sette ein fot framfor den andre. Steg for steg. Siste bakken opp eksisterte eg berre. Eg var tom. Fullstendig tom. Det er då der er godt å bli møtt av eit jubel frå dei allereide framkomne, bål som Anders hadde mekka, sitteunderlag og kaffi på kok. Fy fader for ein gjeng! Etter litt båling og foring takka eg for meg medan dei andre gjekk same ruta attende til start. Om eg vert med neste gong? Jaudå. Må berre få restituert meg først.

Litt begrensa kor artig det er å sjå baksida av nokon som dreg dekk kilometer etter kilometer, men eg berre måtte dokumentere turen med bilde for eiga del. Bålbileta er det Anders som har teke- eg var rett og slett for slien til å knipse meir.




Takk for laget- sjåast om litt!



Sliten, men nøgd med eiga innsats

11 kommentarer:

  1. Ja ja de gærne har det godt ;ø)

    SvarSlett
    Svar
    1. Ja det kan du si.På den annen side har jeg gitt opp å være normal.....

      Slett
  2. Veldig stilig det bildet med hele fjellet foran, forresten. Det likte jeg. Selv med dekk.
    (Hurra, jeg klarte å bevise at jeg ikke er en robot, på tredje forsøk. Kanskje jeg er en likevel, da?)

    SvarSlett
    Svar
    1. Takk-var litt heldig m den. Måtte være kjapp når jeg så potensialet for motiv før de andre var over alle hauger....

      Slett
  3. Vad härligt tokiga ni är!

    SvarSlett
  4. Hehe. Tar det som et kompliment :)

    SvarSlett
  5. Hahaha herlige tauser:))) ute å lufter dekket sitt! Nesten som å ha hund Sygni:) iallefall en bedagelig en:)) God trening er det iallefall:))

    SvarSlett
    Svar
    1. Ja tenk hvor tungt det ville ha blitt om du måtte slepe Nansen etter deg :P

      Slett
  6. *Ler* Dekk trekking *Ler mer* De galne har det godt :) Jeg holder meg til min lille "tror han er trekk hund" på 3 kg, det får holde at han trekker meg ;) Ingenting å si på innsatsen din, du er tøff som henger på!

    SvarSlett
    Svar
    1. Følte for en trekkhund der og da jeg og....

      Slett